De laatste vier dagen van Paddy Buckley

De laatste vier dagen van Paddy BuckleyAls je op de cover van je boek een sticker plakt met de boodschap ‘voor fans van de Sopranos’, staan de verwachtingen bij mij hooggespannen. Maffia en humor, kan niet mislopen, toch?

Helaas, de roman kon die verwachtingen – bij mij althans – niet volledig inlossen. Nochtans begint het verhaal erg goed. Je wandelt als lezer eigenlijk recht het leven en de dagelijkse routine van het hoofdpersonage, Paddy Buckley, binnen. De auteur slaagt erin om onmiddellijk je aandacht te grijpen, en die ook niet meer te lossen. De gebeurtenissen volgen elkaar in sneltempo op, en je rolt samen met het hoofdpersonage eigenlijk van de ene situatie in de andere. Massey brengt het allemaal met vaart, en met een scherpe, soms ironische pen.

Ook het hoofdpersonage kan je niet anders dan sympathiek vinden. Hij is (ongewild) grappig, slim, en uiterst menselijk. Hij zou ‘één van ons’ kunnen zijn, zij het dan met een iets aparter beroep. En dat is wat me uiteindelijk aan de gang hield bij het lezen. Op de achterflap lees ik dat de auteur een voorgeschiedenis heeft in de begrafenissector, en dat voel je op elke bladzijde. De passie van Paddy voor zijn vak, zijn eindeloze kennis en de vele gedetailleerde beschrijvingen kunnen niet anders dan uit het leven gegrepen zijn. Ook de oprechtheid waarmee de auteur zijn hoofdpersonage neerzet, is heel knap. Hij verdoezelt de ‘kleine’ kantjes van Paddy niet, en dat siert zowel auteur als personage.

De nevenpersonages zijn eveneens levensecht neergezet. Ik kon me bij elk van hen een gezicht en postuur voorstellen, en nergens kwam iets geforceerd over. De wraakgevoelens van Vincent Cullen maar ook zijn oprecht verdriet om het verlies van zijn broer, de vriendschap van Christy, de ondernemende geest van Frank Gallagher,… Personages van vlees en bloed, heerlijk om lezen, en meer dan eens kon ik een glimlach van (h)erkenning niet onderdrukken.

En dan komt het verhaal. De eerste verhaallijnen waren erg geloofwaardig, en knap gebracht. Je volgt Paddy op zijn ietwat doldwaze avontuur, en leeft mee met de soms penibele situaties waar hij in terechtkomt. De vaart zit er meteen in, en al komen bepaalde situaties misschien wel heel snel opzetten, ongeloofwaardig zijn ze nooit. Dolkomisch, op een zwarte manier, dat wel. Pas bij het geval met de hond – Ik omschrijf het hier met opzet wat vaag om niets essentieels te verklappen – kwam mijn eerste frons. Helaas is ze daarna nooit meer volledig verdwenen. Onrealistische verhaallijnen mogen van mij, maar ik vind het wel belangrijk dat ik ze geloof. En dat was op een bepaald moment niet meer het geval.

De achterflap van het boek vermeldt het volgende: ‘De laatste vier dagen van Paddy Buckley is spannend verhaal, liefdesgeschiedenis en zwarte komedie ineen, wat het tot een zeer verrassende debuutroman maakt.’ En dat is misschien wel het tweede probleem voor mij bij dit boek. Het is teveel. Al die verhaallijnen door elkaar, die allemaal een einde verdienen. Alleen kan de auteur niet aan alles evenredig veel aandacht geven, of het boek telde tweemaal zoveel bladzijden. Dus komen sommige passages wat afgehaspeld over, alsof daar nog een oplossing voor diende te worden uitgeschreven voor het einde van het boek.

Vind ik Massey daarom geen goed schrijver? Absoluut wel. Ik hou van zijn pen, hij kan spanning, humor, levensechte emoties, situaties en personages creëren, waar je als lezer niet ongevoelig voor kan blijven. Ik zou heel graag meer van Paddy Buckley willen weten, ik had het gevoel dat zijn verhaal nog lang niet uitverteld was.

Maar misschien verrast Massey me wel met een volgende roman? Al zou ik de sticker er dit keer wel af laten.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *