Over geloof, hoop en liefde. Veel liefde.

Vandaag was een goede dag. Geen fantastische dag, maar een goede dag. Een dag met lachen, wat minder zorgen, en een klein straaltje hoop. Fantastische dagen zijn er al een tijdje niet meer bij.

We kregen in de familie de voorbije maanden namelijk al wel wat te slikken. In december verloren we mijn schoonbroer na een korte, hevige en bijzonder oneerlijke strijd tegen kanker. Een mensenleven weggevaagd op amper twee maanden tijd.

Begin februari overleed een dichte familievriend aan een massieve hersenbloeding. Van de ene op de andere dag weg. Voor hem een genadige dood, voor diegenen die achterblijven een nachtmerrie.

Sinds half februari weten we dat ook een andere schoonbroer ongeneeslijk ziek is. Opnieuw de vreselijke K-ziekte. Toen dat nieuws kwam, weigerden mijn hersenen eerst om het te geloven. Zoveel slecht nieuws op zo’n korte tijd, zelfs voor Thuis schrijven ze zo geen scenario’s. Onze wereld stokte, voor alle andere mensen draaide ze gewoon verder.

Japin quote

De weken erna leefde ik op automatische piloot. Ik wide, kon niet meer. Zocht troost, maar vond er geen. Twijfelde aan alles, stelde mijn hele leven in vraag. Ik heb heel veel afspraken geannuleerd, heb boeken afgezegd, projecten vooruitgeschoven. Het ging niet. Wat had het allemaal nog voor zin? Uren heb ik in de zetel gezeten, mijn laptop op de schoot, maar starend in het ijle. Want wie zei dat wij niet de volgende zouden zijn? Of, erger nog, de kinderen?

Over de kinderen gesproken: hoe zouden we dit nieuws aan hen vertellen? Hun nonkel is zeer populair, ze zijn nog volop het verlies – in hun ogen ‘verdwijnen’ – van de ene nonkel aan het verwerken, en nu zouden ze al afscheid moeten nemen van de andere? Terwijl hij er toch helemaal niet ziek uitziet…?

En wat met de uitgeverij? Heeft het nog wel zin om dag en nacht te werken, heel veel op te offeren op financieel en familiaal gebied, heel veel stress en onzekerheid mee te dragen,… terwijl het morgen kan gedaan zijn? is het dan niet beter om voor de ‘veiligheid’ van een vast inkomen te kiezen, je dromen uit te leven in je hobby, en de luxe te hebben om je werk op tijd en stond mentaal ‘af te zetten’ (en uiteraard weet ik dat het niet zo zwart-wit is, maar de (financiële en mentale) druk die bijwijlen op ondernemers ligt, valt met weinig te vergelijken).

Little People, Bart PersoonsOmdat het nieuws zo’n impact op me had, en omdat de manier waarop ik met mijn auteurs, opdrachtgevers, freelancers en andere medewerkers omga heel persoonlijk is, heb ik hen allemaal ingelicht. De woorden van steun, het begrip en de warme reacties hebben me diep geraakt. Een van mijn opdrachtgevers stuurde me een eigen gemaakt schilderij, een auteur wiens boek ik uitstelde, liet me weten dat ze liever op mij wacht dan bij een andere uitgever te gaan. Ik heb intense, diepmenselijke gesprekken gehad met mensen van wie ik dat totaal niet verwachtte.

Als boekenliefhebber pur sang ging ik uiteraard ook op zoek naar boeken tijdens de voorbije periode. Boeken die me steun zouden kunnen geven, inzicht en een houvast. Zoals boeken dat altijd al voor me zijn geweest. Deze boeken blijven me bij:

Just keep going. Austin KleonIk kreeg van iedereen de tijd om me te herpakken. Ook al duurde dat even. En kan ik pas sinds deze week opnieuw zeggen dat ‘het gaat’. Hoewel het broos is, dat ‘gaan’. Maar we kregen – in de mate van het mogelijke – wat (licht) positief nieuws over mijn schoonbroer, en het is ongelofelijk wat voor een impact dat heeft gehad. Zolang er leven is, is er hoop, luidt het gezegde, en jawel, in elk cliché schuilt meer dan een beetje waarheid.

Dus ga ik door. Met nieuwe energie. Met nog evenveel liefde voor mijn vak als voorheen. Met zo mogelijk nog meer liefde voor mijn auteurs en de mensen die me (professioneel) omringen. You are the best.

© middelste illustratie: anoniem. © onderste illustratie: Austin Kleon.

7 thoughts on “Over geloof, hoop en liefde. Veel liefde.

    1. Dankjewel Gerhilde… Het is inderdaad allesbehalve een gemakkelijke periode. Maar ik sta versteld van het mededogen, de warmte en het geduld van de mensen die me omringen. Mijn geloof in de mensheid werd weer wat groter.

  1. Annelies, ik zit hier bijna te huilen achter mijn pc. Ik ben zo blij te lezen dat het wat beter gaat, al weet ik beter dan wie ook hoe broos dat waarschijnlijk nog steeds is. Je bent een pracht van een mens, moeder en ondernemer.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *