Guilty girl pleasure

Thuis in Virgin Rivers - Robyn Carr

Ik hou af en toe wel van een portie ongelimiteerde romantiek. Een film kijken waarvan je weet dat Held en Heldin elkaar na voorspelbare omzwervingen en misverstanden uiteindelijk in de armen sluiten, ik kan er bij wegdromen. Ook zo met boeken. Gezellig met een boekje, een warme koffie en wat chocola onder een dekentje in de zetel, en lezen maar. Even weg van de wereld.

Toen ik op Facebook een oproep zag passeren van de Not Just Any Book Club om me op te geven als proeflezer en recensent voor het nieuwe boek van Robyn Carr, Thuis in Virgin River, aarzelde ik dan ook geen moment. Hoofdpersonage van het boek is Mel Monroe, een – hoe raad je het – getormenteerde jonge vrouw, die het verdriet om haar overleden echtgenoot achter zich probeert te laten en daarom vlucht naar een slaperig dorpje in Californië.

Daar ontmoet ze bareigenaar Jack, tot wie ze zich – ra ra – onmiddellijk aangetrokken voelt. Ze maakt er ook kennis met Doc, een knorrige oude dorpsarts bij wie ze als vroedvrouw aan de slag gaat. In de loop van het boek wordt een hoeveelheid bonte dorpsfiguren aangevoerd die, gecombineerd met verschillende parallelle verhaallijnen, moeten leiden naar een happy end voor Mel. Een te vondeling gelegde baby, illegale wietplantages, veteranen uit de Irak-oorlog en een mogelijke ongewenste tienerzwangerschap, het gebeurt allemaal in Virgin Rivers.

En toch, wat dit boek boven het gemiddelde doet uitstijgen, zijn de levensechtheid van de personages. Oké, de situaties zijn cliché, de plot voorspelbaar, maar Mel, Jack, Doc, Ricky en alle andere personages in het boek zijn mensen van vlees en bloed, waar ik best wel eens een avond mee op café zou willen doorzakken. Carr is erin geslaagd om diepte en warmte te geven aan de mannen en vrouwen die ze haar fictieve dorpje laat bevolken.

Bovendien voelt Virgin Rivers, ondanks de naam, helemaal niet ‘bordkarton’ aan. De auteur beschrijft uitvoerig de achtergrond van de omgeving en gebeurtenissen. Dat, samen met de subtiele humor en het (meestal) ontwijken van clichés in de dialogen vervolledigden mijn leesplezier. Ik geef het Carr na: hoewel ik vanaf pagina 1 wist hoe het verhaal zou eindigen, kon ze me 380 pagina’s lang boeien.

Dus, voor regenachtige avonden deze herfst en winter, bring on het volgende deel!

5 thoughts on “Guilty girl pleasure

  1. I think its a brilliant idea! Partly because I'm nosey and like to see what clothes etc. everyone else is sporting so I can get ideas hehe I am the same – When I see photographs or videos of me I am literally like good god I'm a fatty but when I looked in the mirror in the SAME outfit I was wearing int he photo I'm thinking it looks great -.-Very unhelpful for dieting as you sort of think – Its not THAT bad I can sneak a cookie :/

  2. Thanks for the comment, Mari. Yes, Ike was and continues to be incredibly evoking. All I have to do is drive down a street or listen to what people are talking about in Galveston County.I’m working on the memoir; my responses to those questions, and more, will be in the book. Between now and then, there will be several posts with my responses.

  3. Dosto well said..don’t we all at one point or other look back? I get strangely surprised that how many of the characters end up like acquaintances from the past. Thanks for the comments. Please share with others. And of course will need your help.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *