#KiyiyaVuranInsanlik

Eergisterenavond zat ik in de auto. Onderweg naar Hasselt, naar een auteur, voor de laatste correcties op de drukproef van haar boek. Ik was gestresseerd, maar op een positieve manier. De deadline die dichterbij komt, nog 1001 dingen te doen, en we willen dat het goed is. Perfect. Wanneer ik de oprit afrij, check ik nog even mijn mails op de smartphone. En kijk nog eens naar Facebook. Ik zie een jongetje op een foto. Intussen bekend als ‘het’ jongetje.

A young migrant, who drowned in a failed attempt to sail to the Greek island of Kos, lies on the shore in the Turkish coastal town of BodrumHet beeld raakt me tot in het diepst van mijn ziel. Want nog geen vijftien meter verder, slechts gescheiden door een paar muren, liggen mijn eigen kinderen. Vredig, zich van geen kwaad, geen oorlog, geen miserie bewust.

Ik heb de hele weg tot in Hasselt gehuild. Mijn auteur merkte het meteen. Ik ben dan ook een open boek (pun not intended). We hebben erover gepraat, maar daarna verder gewerkt. Het voelde pervers, maar ook goed aan. Duidelijk. Toen ik ’s nachts thuiskwam, heb ik nog wat mails gelezen en beantwoord, maar ik mijn hart en mijn gedachten dwaalden steeds opnieuw af. Ik bekeek opnieuw de foto’s. Dé foto. En kon niet stoppen met voelen. En het gaat niet weg, integendeel.

Intussen hebben zowel media als politiek dit jongetje naar mijn gevoel al een tweede maal gedood. De eerste door achtergrondverhalen te gaan rapen bij familie en vrienden. Ik hoef echt de getuigenis van de papa/tante niet te horen/zien om hun bodemloze verdriet en ontreddering te kunnen vatten. Dit. Beeld. Zegt. Meer. Dan. Duizend. Woorden. Ik heb daar geen extra ‘duiding’ bij nodig. En politici die dit kind gebruiken om paraplu’s open te trekken of hun tegenstanders zwart te maken, daar is mijn verstand te klein voor.

Ik hoor en lees dat dit het failliet van Europa is. Is dat zo? Theoretisch-politiek ken ik er te weinig van om een gegronde mening te hebben, maar vanuit het hart voelt het zo aan. Ik ben namelijk nogal van het ‘samen uit, samen thuis’-principe. Als je beslist om samen iets te doen, is dat niet alleen om te feesten wanneer het goed gaat. Integendeel. Het is vooral om er te zijn in tijden van crisis en chaos.

Anderzijds vind ik niet dat enkel Europa hier met de vinger gewezen moet worden. Dit zou de schaamte van de hele wereld moeten zijn. Toen het conflict in Syrië enkele jaren geleden uitbrak, stond de internationale gemeenschap ernaar te kijken, en deed… niets. De opmars van IS, De gruweldaden van Boko Haram, iedereen sprak erover, was geschokt, en er gebeurde… niets. Het is misschien ongepast in deze context, maar soms heb ik het gevoel dat we middenin het begin van een derde wereldoorlog staan.

En toch. Ik weiger om het geloof in de mensheid op te geven. En ook die overtuiging wordt de voorbije dagen bevestigd. Want her en der, ad hoc en los van overtuiging, huidskleur of nationaliteit, staan mensen op om te helpen. Individuele mensen, die hun krachten bundelen voor het goede. Om andere mensen, in wiens schoenen zij evengoed hadden kunnen staan, te helpen.

Ook bewijst de sociale media opnieuw haar kracht, getuige communities als Ik ga naar Calais en ik neem mee en talloze andere, kleinere acties. Zelf sta ik momenteel ook meer stil bij heel veel zaken waar ik tot voor een paar dagen licht(er) overging. Er is iets veranderd. Iets heeft mij en anderen zo geraakt dat we (even?) alles opzij zetten om ons belangeloos in te zetten voor de ander.

Het zijn die mensen, het zijn wij allemaal, die de wereld gaan veranderen. Ik geloof niet langer dat het naïef is als je op je eigen kleine schaal goed probeert te doen. Want hoe meer mensen dat doen, hoe groter die schaal wordt. Hoe groter de kans ook dat we effectief iets gaan veranderen. Bottom-up, gedragen door de gemeenschap. Dat is waar ik op hoop.

En is hoop niet de krachtigste emotie van allemaal?

One thought on “#KiyiyaVuranInsanlik

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *